راهکار ساده ای هم دارد به نظر من: استاندارد سازی .
این استاندارد سازی را می توان در دو جنبه تعریف کرد، محصول و مجری.
در بحث استاندارد سازی محصول اگر دولت به جای نقشی که الان دارد، مجموعه ای از استاندارد ها را تدوین کند که بوسیله آن بتوان یک محصول را با دیگری و با این استاندارد مقایسه کرد، مشتری که الزاما نباید متخصص هم باشد می تواند راحت تر انتخاب کند، همانگونه که در سایر کشورها هم هست.
در بحث مجری، الان هیچ استاندارد مشخص و مدونی در جهت شرکتها نداریم، هر کسی می تواند در مورد یک مساله پیشنهاد بدهد بدون آنکه الزامی به متخصص بودنش در آن زمینه باشد. تلاشهایی مانند نظام صنفی یا رتبه بندی شورا هم به دلایل ضعف های اساسی آنها نتوانسته است یک معیار مشخص و قابل اعتنا برای مشتری فراهم کند و تقریبا فراموش شده است.
این می شود که الان هر کسی که وب سایت ۲۰ هزارتومانی طراحی می کند به خودش اجازه می دهد که در مناقصه پرتال هم شرکت کند و یا مشتری نمی داند نرم افزار حسابداری ۵ هزارتومانی بخرد یا ۱۰ میلیون تومانی.
همین!

خودم توی کار دکوراسیون ساختمونم و روزی که وارد کار پرده شدم، طی چند ماه اول کل فروشم ۳۰.۰۰۰ تومن بود و کم‌کم تونستم به مشتری حالی کنم که خرید جنس ارزون‌قیمت به ضرر خودشه و الآن بحمدا… بعضی وقت‌ها به مشتری قول ۲ ماه بعد میدم و با این وجود مشتری نمیره سراغ فروشگاه/کارگاه دیگه‌ای و ۲ ماه رو منتظر میمونه تا کار با کیفیت تحویل بگیره

موفق باشید
کاوه

در عین حال اگر خودمان را جای مشتریان بگذاریم می‌بینیم که شاید ما هم همان کار را می‌کردیم. شاید هم اصلاً به کیفیت بیشتر نیازی نداشته باشند. مشکل این‌جاست که مشتریان *نمی‌دانند* که پرداخت پول بیشتر برای کیفیت بیشتر به نفعشان است.

راه حل: سعی کنیم به مشتریان یاد بدهیم که هر چقدر پول بدهند، آش می‌خورند. مثلاً یک نمودار قیمت-کیفیت بهشان نشان بدهیم یا بهشان نشان بدهیم که در نگهداری نرم‌افزار، باید چند برابر هزینه‌ی ساخت آن، هزینه‌ی کم‌کیفیتی آن را بپردازند چون نگهداری نرم‌افزار کم‌کیفیت بسیار پرهزینه است.
این مسئله و همچنین مسئله‌ی نرسیدن پروژه‌های نرم‌افزاری سر زمان و قیمت و کیفیت و امکانات برنامه‌ریزی شده، مسئله‌ی شناخته شده‌ای در مهندسی نرم‌افزار است و یکی از وظایف نرم‌افزارسازان این است که این مسائل را برای مشتریان مطرح کنند. من خیلی کم دیده‌ام در ایران کسی به این مسائل بپردازد. وقتی مشتریان این چیزها را نمی‌دانند نمی‌توان انتظار داشت پول بیشتری بدهند.

هم کسانی که با کارفرماها سر و کار دارند و هم رسانه‌ها (حتی رسانه‌های شخصی مانند وب‌نوشت‌ها) می‌توانند این مفاهیم را به مشتریان منتقل کنند. باید راه‌هایی پیدا کنیم که مشتریان قانع شوند پرداخت پول بیشتر به نفع خودشان است. صنعت نرم‌افزار باید با بدنه‌ی جامعه‌ی مصرف‌کننده و سفارش‌دهنده ارتباط قوی و نزدیک برقرار کند. این اتفاق نخواهد افتاد مگر این که خودمان بخواهیم و سعی کنیم.

(عجب نطق حماسی‌ای شد!)

خیلی زیاد و تو همه جا هستن
تو حوزه کاریه من که گرافیکه دیگه نگو و نپرس
طراحی کارت ویزیت و چاپ هزارتا سرجمع هفت هزار تومن

اون موقع با چه زبونی بفهمونی
من کارت ویزیت یک رو زیر ده تومن طراحی نمی کنم
حالا چرا نمی کنی
اونی که هفت تومن می گیره مگه چیش از تو کمتره
اخه چرا

……..

و الا یه شرکت گنده که گفتی باید عقل و شعور و مشاور درس درمون داشته باشه!

نه! مشکل بزرگ اینجا می‌دونی چیه؟
اینکه آدمایی که پول/قدرت/صنعت دارن عقل/شعور ندارن!
اونایی هم که عقل دارن، پول/قدرت/صنعت/امکانات/امکان رشد ندارن! همه می‌پوسن! به همین سادگی

آی‌تی یه ما یه مشکل دیگه هم داره! البته خودتم قبلا گفتی اینکه یارو برنامه‌نویس خفنیه ها اما بازاریاب که نیست! نمیتونه بفروشه! اونوقت می‌بینی همه‌ی شرکتها دارن از یه مشت آشغال به عنوان نرم‌افزار استفاده می‌کنن

نه امید جان، مشکل خیلی بزرگه =))

———
یارو یه پروژه مثل بیلبو به من سفارش داده(تقریبا یک چهارم اون زمان می‌خواست واسه من)! می‌گه ۳روزه تموم می‌شه دیگه!؟ آخه احمق جان! یه سر برو به تاریخچه‌ی سورس بیلبو یا یه چی دیگه تو همون مایه بزن، ببین ۵ ماه فول تایم دو نفر کار کردن که این شده!